
استاد اصغر طاهرزاده:
نمى توان زنده بود و حرکتى براى انتخاب کردن زندگى نداشت. زیرا:
«کُلُّ نَفْسٍ بِما کَسَبَتْ رَهینَة»
هرکس در گرو آن چیزى است که انتخاب مى کند،
پس زنده بودن و انتخاب نکردن
محال است،
و انتخاب کردن و مسئول انتخاب هاى خود نبودن نیز بى معنا است.
اینک اگر مدّعى زنده بودنیم،
چشم گشودن و دیدن را ناگزیریم،
و مسلّم در
برابر امواجى که بر نگاهمان مى گذرد مسئولیم.
چشم بستن،
نه نجات دهنده
است و نه آرامش بخش،
و فقط پشیمانى را دو برابر مى کند.
برچسب:
نویسنده: ابوالفضل رضوانی